موها
دختران موهای خود را به صورت چهار رشته/ دورت اوروم می بافتند و از طرفین سینه می آویختند در حالی که با انواع زیورآلات، زینت داده شده بود.
زنان نیز به طرز خاصی موهای خود را می بافتند که هلی اوروم خوانده می شد، آنگاه این بافته را به پشت سر می انداختند که ساچ آرقا آتما می گفتند. ساچ آرقا آتما معنای کنایی نیز دارد و آن آسوده خاطر شدن از دل مشغولی های زندگی است.
زنان و دختران وقتی که موی خود را به صورت چهار رشته می بافتند ناگزیر بودند که فرق باز کنند، این فرق باز کردن از وسط پیشانی، موی سر را به دو بخش مساوی تقسیم می کرد، این عمل را دوغری آچماق می گفتند.
دختران وقتی به سن ازدواج می رسیدند، روسری مخصوص به سر می گذاشتند که با آن باش بوغی می گفتند. یعنی پوششی برای سر.
از باور های زنان و دختران در مورد موی سر به موارد زیر می توان اشاره کرد:
الف: موهای خود را هنگام شب شانه نمی کنند و زمان صبح را برای این کار مناسب ترین می دانند.
ب: موی پیرایش شده را دور نمی ریزند و آن عمل را گناه می شمارند، و موی خود را در زیر خاک دفن می کنند.
ج: هرگز موی سر را نمی تراشند، حتی در دوران کودکی.
پسران نیز در گذشته اغلب موهای خود را می تراشیدند و در سنین کودکی قولپاق می
گذاشتند. قولپاق دو رشته موی توپی و بلندتر از موهای اطراف است که به کودک
حالتی قوچ مانند می دهد به این اعتبار که ترکمن ها قوچ را نماد شجاعت،
جنگاوری و باروری می دانستند. این است که در ستایش فرزندان خود که قولپاق
گذاشته اند، می گفتند: قوچ اوغلوم، یعنی فرزند همچون قوچ تا شاید مثل قوچ
شجاع و بارور شود. اگر قولپاق باقی مانده ی مویی باشد که از دوران تولد
نتراشیده باشند، چیله ساچ می گویند.
کودکان وقتی به سن جوانی رسیدند
موهایشان به طور ساده آرایش می کردند و بوروک به سر می گذاشتند و مردان مسن
(یاشولی) نیز اغلب موهای خود را می تراشیدند و کلاهی از جنس پوست بره ی
سیاه که تلپک نام دارد به سر می گذاشتند.
این نوع آرایش مو در بین کودکان، امروزه منسوخ شده و دیگر جوانان و مردان ترکمن کمتر بوروک و تلپک به سر می گذارند.
اینجانب یعقوب کوسلی از روستای زیبای پنج پیکر بخش مرکزی شهرستان ترکمن هستم و میخوام اول درمورد ترکمنها و بعد مطالبی که به نظرم مفید هستن در وبلاگم استفاده کنم....